Patron dnia

  


***************************************************************************************************************************************************

 

mb.jpg - 337.05 Kb

    

    

25 kwietnia

Św. Marka Ewangelisty

Druga Ewangelia została napisana przez św. Marka, który w Nowym Testamencie jest czasami zwany Janem Markiem. Zarówno on, jak i jego matka Maria, byli wielce szanowani w pierwszych latach chrześcijaństwa, a dom jego matki w Jerozolimie był miejscem spotkań chrześcijan. Św. Marka wymienia się zwykle razem ze św. Pawłem i św. Barnabą (ten ostatni był jego kuzynem), kiedy mowa jest o podróżach misyjnych na Cypr i dalej. Później podróżował już tylko ze św. Barnabą. Wiemy również, że przebywał w Rzymie ze św. Piotrem i św. Pawłem. Tradycja sięgająca czasów Euzebiusza wskazuje na niego jako na założyciela gminy aleksandryjskiej i pierwszego biskupa Aleksandrii. Św. Marek jest autorem drugiej Ewangelii, napisał ją prawdopodobnie w Rzymie przed rokiem 60; Ewangelia powstała w języku greckim i była przeznaczona dla ludów nawróconych na chrześcijaństwo. Tradycja mówi także, iż Rzymianie prosili św. Marka, aby głosił nauki św. Piotra. To tłumaczy pozycję, jaką zajmuje św. Piotr w tej Ewangelii. Druga Ewangelia jest zapisem życia Jezusa, widzianego oczyma księcia apostołów.

24 kwietnia

Św. Jerzego, męczennika

Jerzy pochodził z Liddy (Azja Mniejsza). Zachowały się o nim nikłe dane biograficzne, jednak są bardzo liczne i wczesne dowody kultu Świętego. Jego ojcem miał być Pers - Geroncjusz. Syn miał być uproszony przez rodziców w późnej ich starości długą modlitwą. Jerzy jako ochotnik wstąpił do legionów rzymskich. Doszedł do rangi wyższego oficera (trybuna?). Podczas prześladowań za czasów Dioklecjana jako chrześcijanin odmówił złożenia ofiary bóstwom rzymskim (305?). Rozdał wcześniej całą swą majętność ubogim. Poddano go okrutnym i długim męczarniom - według niektórych tekstów trwały one aż 7 lat. Przybijano go do krzyża, torturowano na katowskim kole. Umęczono go w Diospolis na terenie Palestyny.

23 kwietnia

Św. Wojciecha, biskupa i męczennika 

Wojciech urodził się około roku 956. Pochodził z możnego rodu Sławników. W roku 983 został biskupem Pragi. Z powodu waśni rodowych musiał dwukrotnie opuszczać swoją stolicę. W Rzymie wstąpił do opactwa benedyktyńskiego. Był misjonarzem na Węgrzech i w Polsce. Z Polski wyruszył do Prus, gdzie zginął z ręki pogan 23 kwietnia 997 roku. Jego relikwie spoczywają w katedrze gnieźnieńskiej. Przy jego relikwiach spotkali się w 1000 roku w Gnieźnie cesarz Otton III i Bolesław Chrobry - w obecności legata papieskiego. Zjazd Gnieźnieński miał zarówno znaczenie polityczne, gdyż zaowocował uznaniem państwa polskiego przez cesarstwo, jak i znaczenie kościelne, gdyż przy grobie św. Wojciecha została proklamowana pierwsza polska metropolia: Gniezno, w skład której weszły biskupstwa w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Święty Wojciech jest głównym patronem Polski

21 kwietnia

Św. Anzelma, biskupa i doktora Kościoła

Św. Anzelm z Canterbury urodził się 1033 roku w Połnocnych Włoszech. Wstąpił do benektynów w Le Bec w Normandii, gdzie został później opatem. Jako arcybiskup Canterbury walczył nieugięcie w obronie wolności Kościoła w Anglii, za co był dwukrotnie wypędzony. Całe życie gorliwie dążył do poznania Boga w świetle wiary i w świetle rozumu. Umarł 21 kwietnia 1109 roku.

20 kwietnia

Św. Marcela, biskupa

Św. Marcel pochodził z Afryki, przybył jako misjonarz do Galii, gdzie wraz z Wincentym i Dominusem głosił Ewangelię, nawracając wielu pogan. Następnie osiadł w Enbrun, gdzie zbudował oratorium. Swoim przykładem i kazaniami nawracał ludzi, wśród których żył. Kiedy całe miasto zostało już nawrócone, poprosił św. Euzebiusza z Vercelli, aby ten poświęcił oratorium, które zbudował. Jakiś czas potem otrzymał sakrę biskupią i nadal usilnie pracował nad rozszerzeniem Królestwa Bożego. Tam, gdzie nie mógł dotrzeć sam, wysłał Wincentego i Dominusa. Niebo potwierdziło cudami jego pracę apostolską. Zmarł w roku 374.

16 kwietnia

Św. Marii Bernadetty Soubirous 

Maria urodziła się 7 stycznia 1844 r. w Lourdes jako najstarsza z rodzeństwa. Była córką ubogiego młynarza. W dwa dni po urodzeniu otrzymała Chrzest święty, a na nim imiona Maria Bernadetta. Kiedy miała 11 lat, przyjęła ją do siebie krewna, u której pasała owce. Po trzech latach wróciła do rodzinnego Lourdes, aby przygotować się do I Komunii Świętej. I wtedy - 11 lutego 1858 r. - po raz pierwszy Bernadecie objawiła się Matka Boża nad rzeką Gave, w pobliżu groty Massabielle. Wezwała ją do modlitwy różańcowej oraz do czynów pokutnych w intencji nawrócenia grzeszników. W ciągu pół roku Matka Boża objawiła się Świętej 18 razy. Wizje te dały początek słynnemu sanktuarium w Lourdes. W roku 1862 biskup diecezji Tarbes, Laurence, do której należało Lourdes, ogłosił dekret o prawdziwości objawień.
W tym samym roku zapadła na obustronne zapalenie płuc. Wyzdrowiała, ale postanowiła wstąpić do zakonu. Chciała się po prostu ukryć, by ujść oczu ciekawych. Dzięki pośrednictwu biskupa z Nevers, Forcade, wstąpiła tamże do sióstr "Od Miłości i Nauczania Chrześcijańskiego". Pożegnała się więc z rodziną i z ukochaną grotą Massabielską. Schorowanej powierzono funkcję infirmerki i zakrystianki. Dopiero 22 września 1878 roku złożyła śluby wieczyste. Zmarła 16 kwietnia 1879 r., mając 35 lat.
W czasie procesu kanonizacyjnego (1919) stwierdzono, że ciało Bernadetty mimo upływu czasu pozostało nienaruszone. W 1925 roku (rok święty) papież Pius XI ogłosił Marię Bernadettę błogosławioną w obecności ostatniego z jej braci, a w roku 1933 tenże papież zaliczył ją uroczyście w poczet świętych.

13 kwietnia

Św. Marcina I, papieża i męczennika


Św. Marcin pochodził z Umbri. Był papieżem w latach 649-653. Zwołany przez niego synod laterański w 649 roku potępił herezję monoteletyzmu, która uznawała tylko boską wolę, a zaprzeczała istnieniu ludzkiej woli w osobie Jezusa Chrystusa. Cesarz Konstanty II, zwolennik monoteletyzmu, kazał papieża sprowadzić do Konstantynopola, gdzie go uwięziono, torturowano, skazano na śmierć, publicznie zdegradowano i zesłano na wygnanie do Chersonezu na Krym. Zmarł 13 kwietnia 656 roku na wygnaniu, jako ostatni papież męczennik. 

9 kwietnia

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego; Dzień Świętości Życia

Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny jest jednym z najstarszych świąt Matki Boskiej. Radosna wieść, którą przyniósł Maryi Archanioł Gabriel, już wcześnie skłoniła Kościół do uczczenia tego wyróżnienia Najświętszej Dziewicy osobnym świętem. Papież Benedykt XIV mówi, że obchodzono je już w czasach apostolskich. Jakkolwiek tak wczesnego obchodzenia nie można dokładnie udowodnić, jest rzeczą pewną, że święto to jest bardzo stare i już w IV wieku było rozpowszechnione w całym Kościele. Początkowo nazywano je tylko "świętem Najświętszej Dziewicy". Od dawna 25 marca jest dniem tej uroczystości. Abyśmy nie zapominali o doniosłości i dobrodziejstwie Zwiastowania, Kościół podał skuteczny środek. Każe po trzykroć dziennie dzwonić na "Anioł Pański".

8 kwietnia

Św. Julii,  dziewicy 

Urodzona w roku 1751 we Francji św. Julia od dzieciństwa objawiała wyjątkową inteligencję i pobożność. Mając lat czternaście złożyła śluby czystości; potem zaczęła pracować, aby zapewnić środki utrzymania rodzinie, która straciła wszystko i popadła w biedę. Rok 1773 odmienił całe jej życie, w tym roku bowiem usiłowano zamordować jej ojca, co wywołało u niej ogromny wstrząs. Nie poddała się jednak i nadal prowadziła życie głęboko duchowe, energicznie walcząc przeciwko terrorowi zapoczątkowanemu przez jakobinów w dniach Rewolucji Francuskiej. Kiedy nastały spokojniejsze czasy, świątobliwa ta niewiasta założyła instytut sióstr Matki Boskiej. Celem instytutu było nauczanie i wychowanie dziewcząt, a zwłaszcza przygotowanie do zawodu nauczycielskiego osób religijnych. W roku 1804 św. Julia została cudownie uleczona z paraliżu (na który cierpiała przez 22 lata). Mogła teraz umacniać i poszerzać swój instytut. Św. Julia musiała ciężko walczyć w obronie nowoczesnych idei swego instytutu, którego filie powstawały na całym świecie. Wyczerpawszy siły w służbie Bożej, umarła 8 kwietnia 1816 roku.

7 kwietnia

Św. Jana Chrzciciela de la Salle, kapłana, patrona nauczycieli


Św. Jan Chrzciciel de la Salle założył instytut dla braci szkół chrześcijańskich, stąd nazywa się go ojcem nowoczesnej pedagogiki. Ukończywszy studia zapragnął poświęcić się stanowi duchownemu. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1678; tytuł doktora świętej teologii w roku 1680. Żył w czasach, kiedy edukacja ludzi - zwłaszcza ubogich - była dziedziną bardzo zaniedbaną. Święty ten mąż pierwszy wpadł na pomysł założenia szkół kształcących przyszłych nauczycieli biedoty. W ten sposób powstał instytut dla braci szkół chrześcijańskich, pierwszy nowicjat został założony w Vaugirard w roku 1691. W roku 1695 spisał program dla braci; jest również autorem "Programu dla szkół chrześcijańskich" , w którym zawarł cały swój system pedagogiczny; dzieło to uchodzi za klasyczne w dziedzinie edukacji; otwierało nową epokę: polecało zajmować się uczniami indywidualnie, zrywało z łaciną, wprowadzając wykład w języku narodowym. Idee św. Jana spotkały się z gwałtowną opozycją nauczycielstwa; była chwila, że całemu zgromadzeniu zagrażało rozwiązanie. Św. Jan zmarł 7 kwietnia 1719 roku; został kanonizowany 24 maja 1900 roku. 

5 kwietnia

Św. Wincentego Ferreriusza, kapłana

Św. Wincenty Ferreriusz, urodzony w 1350 roku w Walencji (Hiszpania), wstąpił w 17 roku życia do dominikanów. Zasłynął głównie jako kaznodzieja; przymierzał kraje Europy Zachodniej nawołując do pokuty, z bardzo wielkim skutkiem. Od soboru w Konstancji (1414), gdzie odegrał wybitną rolę, pracował nad jednością Kościoła Zachodniego. Umarł 5 kwietnia 1419 roku w Vannes (Bretania)

3 kwietnia

Św. Ryszarda, biskupa

Urodzony w roku 1197 niedaleko Worcesteru w Anglii, św. Ryszard, podobnie jak wielu innych świętych, okazywał skłonności do życia cnotliwego. Wolał spędzać czas na pobożnych ćwiczeniach lub nauce, niż na zwykłych dla swego wieku zabawach. Wielką przyjemność sprawiało mu pomaganie innym. Udał się do Paryża, aby kontynuować studia. Po powrocie uzyskał stopień magistra filozofii w Oksfordzie, po czym udał się do Bolonii, aby poświęcić się studiom prawa kanonicznego. Kiedy św. Edmund, arcybiskup Canterbury został wygnany do Francji, poprosił go, aby mu towarzyszył. We Francji św. Ryszard otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie został mianowany biskupem Chichester. Surowa dyscyplina kościelna św. Ryszarda i miłosierdzie dla biednych budziły podziw. Papież powierzył mu krucjatę przeciwko Saracenom. Wypełniając tę misję nabawił się febry, która stała się przyczyną jego śmierci w roku 1253.

 

26 marca

Św. Dobrego Łotra

Ukrzyżowany wraz ze Zbawicielem uwierzył w Niego, nawrócił się i otrzymał przebaczenie oraz obietnicę raju (Łk 23, 39-43). Krzyż, który dla pogan był zgorszeniem, jemu przyniósł zbawienie. Imię Dobrego Łotra - Dyzmas, przekazały nam pisma apokryficzne. Kościół wschodni czci go nawet jako męczennika. Dobry Łotr jest symbolem Bożego Miłosierdzia; pokazuje, że nawet w ostatniej chwili życia można jeszcze powrócić do Boga. Św. Dyzmas jest patronem skazanych na śmierć i dobrej śmierci oraz współpatronem diecezji przemyskiej.

24 marca

Św. Katarzyny Szwedzkiej, dziewicy

Św. Katarzyna była córką św. Brygidy i Ulfa Gudmarssona, szwedzkiego księcia. Wychowywała się w klasztorze. Gdy miała trzynaście lat, ojciec wydał ją za mąż za  młodego szlachcica, odznaczającego się wielkimi cnotami. Jednak dzięki modlitwom i usilnym namowom święta dziewica skłoniła małżonka, aby wraz z nią złożył śluby dozgonnej czystości. Oboje zachęcali się wzajemnie do umartwień, modlitwy i miłosiernych uczynków. Po śmierci matki w roku 1375 wyjechała do Rzymu, by starać się o jej kanonizacje i zabiegać o zatwierdzenie zakonu brygidek pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela. Umarła w klasztorze w Vadstena 24 marca 1380 roku..

19 marca

Św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny 

Św. Józef, Małżonek i Oblubieniec Najświętszej Maryi Panny, Opiekun Pana Jezusa. Wywodził się z rodu króla Dawida. Mimo wysokiego pochodzenia nie posiadał żadnego majątku. Na życie zarabiał stolarstwem, ciesielką. Zaręczony z Maryją, stanął przed tajemnicą cudownego poczęcia. Postanowił wówczas dyskretnie się usunąć. Wprowadzony jednak przez anioła w tajemnicę, wziął Maryję do siebie, do domu w Nazarecie. Podporządkowując się dekretowi o spisie ludności, udał się z Nią do Betlejem, gdzie urodził się Jezus. Po nadaniu Dziecięciu imienia i przedstawieniu Go w świątyni, w obliczu prześladowania ucieka z Matką i Dzieckiem do Egiptu. Po śmierci Heroda wraca do Nazaretu. Po raz ostatni Józef pojawia się na kartach Pisma Świętego podczas pielgrzymki z dwunastoletnim Jezusem do Jerozolimy .Uważa się, że zmarł wcześnie, jeszcze przed rozpoczęciem nauczania publicznego przez Pana Jezusa. Apokryfy i pisma Ojców Kościoła wysławiają jego cnoty i niewysłowione powołanie - oblubieńca Maryi, żywiciela i wychowawcy Jezusa. Jest patronem Kościoła powszechnego, licznych zakonów krajów: Austrii, Czech, Filipin, Hiszpanii, Kanady Portugalii, Peru, wielu diecezji, miast oraz patronem małżonków i rodzin chrześcijańskich, ojców sierot, a także cieśli, drwali, rękodzielników robotników rzemieślników wszystkich pracujących, uciekinierów. Patron dobrej śmierci.

18 marca 

Św. Cyryla Jerozolimskiego, biskupa i doktora  Kościoła 

Św. Cyryl urodził się w Jerozolimie około roku 315. W roku 345 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk Maksyma, biskupa Jerozolimy. Pod koniec roku 350 został jego następcą. Objął urząd biskupi w czasie, gdy Kościół był rozdarty przez herezję ariańską. Znany jest spór pomiędzy Św. Cyrylem a Akacjuszem, ariańskim biskupem Cezarei. Umarł 17 marca 387 roku. Słynne są jego dwie serie nauk dla katechumenów i dla ochrzczonych o wierze i Najświętszym Sakramencie. 

17 marca 

Św. Patryka,  biskupa 

Św. Patryk urodził się w Wielkiej Brytanii około 385 roku. Gdy miał 16 lat został porwany przez korsarzy irlandzkich i uprowadzony w niewolę do Irlandii. Po 6 latach zbiegł z niewoli i wstąpił do opactwa św. Germana w Auxerre we Francji. Po roku 432 udał się z powrotem do Irlandii jako biskup, pałając chęcią pozyskania tego kraju dla Chrystusa. Podczas swej 30-letniej pracy misyjnej, mimo różnych trudności, pokrył ten kraj siecią kościołów i klasztorów. Umarł 17 marca 461 roku w Północnej Irlandii. Jest patronem Irlandii oraz Islandii.

13 marca

Św. Krystyny, męczennicy

Krystyna urodziła się w Persji. Kiedy pogański król perski, Chozroes I, rozpoczął krwawe prześladowanie, św. Krystyna miała należeć do pierwszych osób, które padły jego ofiarą. Jej męczeńska śmierć miała nastąpić 13 marca 559 roku. Z dekretem prześladowczym Chozroesa łączył się pogrom, jaki poganie urządzili ludności chrześcijańskiej w Persji. Św. Krystyna musiała należeć do znakomitszych wśród nich, skoro tak prędko padła ofiarą prześladowania. Perskie imię Świętej miało brzmieć Jazdin. Święta ma nadto jeszcze imiona: Sira i Sirin.

10 marca

Św. Czterdziestu Męczenników z Sebasty

Do najsilniejszych ośrodków życia chrześcijańskiego w dawnej Armenii należała Sebasta. Dlatego też po wybuchu prześladowania Dioklecjana (+ 313) miasto to musiało złożyć szczególnie krwawe ofiary.Właśnie za jego czasów poniosło śmierć męczeńską 40 Męczenników z Sebasty. Legion rzymski, do którego należeli, nosił zaszczytny przydomek Fulminatus, czyli Błyskawica. Namiestnik cesarza nakazał legionistom tego garnizonu złożyć ofiarę kadzidła na ołtarzu rzymskiego bożka. Żołnierze chrześcijańscy w liczbie 40 stanowczo odmówili. Aresztowano wszystkich, zaprowadzono do Sebasty, tam w więzieniu bito ich tak, aż powybijano im zęby, a w końcu skazano ich na zamrożenie. Miejsce ich wspólnego grobu nosi dzisiaj jeszcze turecką nazwę Kyrklar, co oznacza "Czterdzieści".

9 marca

Św. Franciszki Rzymianki.

Św. Franciszka urodziła się w roku 1384 w Rzymie. Przez 40 lat była wzorową żoną bogatego szlachcica Wawrzyńca di Ponziani i matką trojga dzieci. Często oddawała się modlitwie i pielęgnowała chorych. Przeszła wiele ciężkich prób, zwłaszcza podczas wielkiej schizmy, kiedy jej mąż został skazany na wygnanie. Po upadku schizmy jej mąż odzyskał swoje majętności. W 1433 roku św. Franciszka założyła zgromadzenie sióstr oblatek według reguły św. Benedykta, istniejący do dziś. Po śmierci męża została przełożoną tego zgromadzenia, w którym spędziła resztę życia. Umarła 9 marca 1440 roku, mając pięćdziesiąt sześć lat. 

8 marca

Św. Jana Bożego, zakonnika

Jan Ciudad urodził się 8 marca 1495 roku w bogobojnej rodzinie rzemieślniczej w Portugalii. Zanim poświęcił się służbie Bożej, był kolejno pasterzem, zarządcą dóbr, wędrownym handlarzem, żołnierzem. Kazanie św. Jana z Avili było początkiem jego nawrócenia. Pod imieniem Jana Bożego założył szpital w Grenadzie. Początkowo sam pielęgnował chorych, starał się dla nich o jedzenie, przygotowywał konających na śmierć. Podczas pożaru szpitala wynosił chorych z płomieni z narażeniem życia. Jego uczniowie założyli zakon braci szpitalnych (bonifratrzy). Umarł w Grenadzie 8 marca 1550 roku. Leon XIII ogłosił go patronem chorych . 

7 marca

Świętych męczennic Perpetuy i Felicyty

 Św. Perpetua pochodziła ze starej szlacheckiej rodziny kartagińskiej. Miała wówczas dwadzieścia dwa lata i była matką małego chłopca. Św. Felicyta była niewolnicą; w czasie, o którym mówimy, była w odmiennym stanie. Obie zostały uwięzione na podstawie edyktu z roku 202 przeciwko chrześcijanom. Św. Perpetua oddała małego synka ojcu, który był poganinem, ale mimo jego próśb pozostała przy swojej wierze. Św. Felicyta urodziła w więzieniu. Ona również pozostała niezachwiana w swej wierze, mimo iż odebrano jej dziecko. Obydwie męczennice zostały skazane na śmierć. Najpierw wypuszczono na nie dzikie zwierzęta, a potem ścięto. Było to w roku 203. Kat był pod takim wrażeniem pełnego godności i władczego zachowania się św. Perpetui, iż sama musiała naprowadzać śmiertelne ostrze na swoją szyję. Ich męczeństwo stało się sławne w całym Kościele.

4 marca

Św. Kazimierza Królewicza

Drugi z kolei syn Kazimierza Jagiellończyka, urodził się 3 października 1458 roku w Krakowie na Wawelu. "Był młodzieńcem szlachetnym, rzadkich zdolności i godnego pamięci rozumu" - pisał jego nauczyciel, ks. Jan Długosz. W 1471 roku wyrusza na Węgry gdzie obiecano mu koronę. Wyprawa kończy się fiaskiem. Po powrocie do kraju królewicz bierze czynny udział w życiu politycznym. Podczas dwuletniego pobytu ojca na Litwie jako namiestnik rządzi w Koronie. Obowiązki państwowe umiał pogodzić bogatym życiem duchowym. Był chłopcem wyjątkowo inteligentnym i uczciwym. Wszystkich jednak najbardziej zadziwiał swoją pobożnością. Nie lubił hałaśliwych zabaw rycerskich, nie pociągały go uczty ani polowania. Najchętniej przebywał wśród ubogich, którym zazwyczaj rozdawał całe swoje dochody. Dużo pokutował i modlił się. Sypiał na ziemi, nosił włosiennicę i zakładał na siebie najskromniejsze ubrania. Wieczorami przez długie godziny klęczał w kaplicy zatopiony w modlitwie przed Najświętszym Sakramentem.
Wezwany przez ojca do Wilna, umiera w drodze - w Grodnie. "Opowiedziawszy dzień śmierci swej tym, którzy mu w niemocy służyli [...] ducha P. Bogu poleciwszy wypuścił 4 dnia marca R.P. 1484, lat mając 26" - napisał ks. Piotr Skarga. Pochowano go w katedrze wileńskiej, która od tej pory stała się miejscem pielgrzymek. Jest jednym z najbardziej popularnych świętych polskich. Patron Polski, Litwy.

3 marca

Św. Kunegundy

Ojcem Św. Kunegundy był Zygfryd, hrabia Luksemburga. Pobożnie wychowana, wyszła za mąż za Henryka II, księcia Bawarii, który po śmierci Ottona III został wybrany cesarzem. Św. Kunegunda została koronowana w Padeborn w 1002 roku. W roku 1014 wraz z małżonkiem otrzymała w Rzymie cesarską koronę z rąk papieża Benedykta VIII. Chociaż wyszła za mąż, żyła w dziewictwie, gdyż za zgodą męża złożyła śluby czystości jeszcze przed zawarciem małżeństwa. Niegodziwi oszczercy zarzucali jej, iż prowadziła się skandalicznie, ale jej niewinność została dobitnie potwierdzona przez Opatrzność Bożą; ku wielkiej radości cesarza przeszła bez śladu oparzeń po rozżarzonym żelazie. Henryk II zmarł w 1024 roku. Św. Kunegunda została w nędzy, ponieważ cały majątek rozdała ubogim. W rocznicę śmierci męża, z okazji poświęcenia klasztoru, który zbudowała dla benedyktynek w Kaffungen, przywdziała skromny habit, przyjęła z rąk biskupa welon i wstąpiła do tego samego klasztoru. Bez reszty poświęciła się modlitwie, czytaniu i pracy fizycznej. W ten sposób spędziła ostatnie 15 lat swego życia. Umarła w roku 1040; jej doczesne szczątki przeniesiono do Bambergu, gdzie zostały złożone obok ciała jej męża Św. Henryka.

2 marca

Św. Agnieszki z Czech, dziewicy

Agnieszka urodziła się w Pradze w roku 1211. Była córką króla czeskiego Przemysława IOttokara. Odrzuciwszy propozycję małżeństwa z cesarzem, wstąpiła do klasztoru klarysek, który sama ufundowała i którym przez wiele lat kierowała. Cieszyła się szczególną przyjaźnią św. Klary, od której otrzymała listy na temat serafickiej doskonałości. Zmarła w Pradze 6 marca 1282 roku. Beatyfikował ją 2 grudnia 1874 roku papież Pius IX, a kanonizował 12 listopada 1989 roku papież Jan Paweł II.

 1 marca

Św. Albina ,biskupa

Św. Albin urodził się w szlacheckiej rodzinie w Brytanii. Od dzieciństwa żarliwie praktykował pobożność; przyjął habit zakonny w Cincillae w pobliżu Angers. W roku 504, mając 35 lat, został wybrany opatem; urząd ten sprawował przez 25 lat, aż do czasu, gdy został biskupem Angers. Rządził diecezją aż do śmierci, co nastąpiło w 554 roku. Jako zakonnik Św. Albin był doskonałym wzorem cnót, zwłaszcza w modlitwie, umartwianiu się i posłuszeństwie. Nie dbał o siebie, żył tylko dla Chrystusa. Jako biskup gorliwie zarządzał diecezją przywracając wszędzie dyscyplinę; jako człowiek świecki żył równie świątobliwie jak wtedy, gdy był zakonnikiem. Jego pokora była równa innym cnotom; sam uważał się za najlichszego ze sług Bożych.

młodzieniec, opuścił dom rodzinny i wstąpił do klasztoru w Lyonie. Przebywał tam jednak niedługo, po czym zabierając konstytucje i konferencje czczonego autora klasztornego Cassiana, osiadł w górskiej samotni. Tam modlił się, czytał i pracował fizycznie. Zbudował dwa klasztory męskie i jeden żeński. Św. Roman zmarł w roku 464 po powrocie z pielgrzymki.

 

 

 

Zmieniony ( 24.04.2018. )