Patron dnia Drukuj

  


***************************************************************************************************************************************************

 

mb.jpg - 337.05 Kb

    

 17 luty

Św. Założycieli  Zakonu Serwitów Sług Najświętszej Maryi Panny

W dniu święta Wniebowzięcia w roku 1223 siedmiu młodzieńców, członków Bractwa Florenckiego poświęconego Matce Bożej, zebrało się na modlitwę. Najświętsza Maryja Panna ukazała się im zachęcając, aby poświęcili się Jej służbie wycofując się ze świata. Uzyskawszy zgodę biskupa, gorliwi młodzieńcy, którzy dawniej byli zamożnymi florenckimi kupcami, schronili się na Monte Senario w pobliżu miasta i tam założyli nowy zakon. W uznaniu szczególnego sposobu czczenia Siedmiu Boleści Naszej Pani, zakon otrzymał nazwę Sług Najświętszej Maryi Panny lub serwitów. Szerząc nabożeństwo do Matki Boskiej Bolesnej, jako kaznodzieje ludowi i misjonarze przemierzali Italię, Francję i Węgry, dotarli nawet do Polski. Bonfiliusz był pierwszym generałem zakonu, Buonagiunta drugim, Manettus czwartym. Amadeusz został przeorem w Carfagio, Hugon i Sostenes zakładali klasztory we Francji i Niemczech. Aleksy, który nie był kapłanem, przeżył współbraci i doczekał się definitywnego zatwierdzenia zakonu. Wszyscy zostali kanonizowani w roku 1887.

16 luty

Św. Onezyma, męczennika

Św. Onezym pochodził z Frygii. Ograbił swego nauczyciela Filemona i zbiegł do Rzymu. Tam spotkał św. Pawła, który był wówczas więźniem. Apostoł nawrócił go, ochrzcił i odesłał do Kolosów z pismem do Filemona. W piśmie była prośba o przebaczenie dla dawnego ucznia. Ten list napisany własnoręcznie przez św. Pawła odniósł skutek: Onezym otrzymał przebaczenie. Następnie powrócił do św. Pawła, któremu wiernie służył. W końcu razem z Tychikiem wysłano go do Kolosów, aby dostarczył pismo znane potem jako List do Kolosan.

15 luty

Bł. Michała Sopoćko, kapłana

Michał Sopoćko urodził się 1 listopada 1888 roku w Juszewszczyźnie (zwanej też Nowosadami) w powiecie oszmiańskim na Wileńszczyźnie w ubogiej rodzinie szlacheckiej, pielęgnującej tradycje patriotyczne. Mimo problemów materialnych rodzice zadbali o podstawowe wykształcenie dzieci. Wybór drogi życiowej i wczesne odczytanie powołania Michał zawdzięcza moralnej postawie rodziców, ich głębokiej pobożności i miłości rodzicielskiej.
Po ukończeniu szkoły miejskiej w Oszmianie, w 1910 r. Sopoćko rozpoczął czteroletnie studia w seminarium duchownym w Wilnie. Naukę mógł kontynuować dzięki zapomodze przyznanej mu przez rektora. Święcenia kapłańskie otrzymał 15 czerwca 1914 r. Kapłańską posługę rozpoczął jako wikariusz w parafii Taboryszki koło Wilna.
Od 1932 r. był spowiednikiem sióstr ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Tam spotkał siostrę Faustynę Kowalską, która od maja 1933 r. została jego penitentką. Spotkanie to okazało się ważne dla obojga. Ona znalazła w nim mądrego spowiednika, który był inspiratorem powstania jej Dzienniczka Duchowego, a on za jej przyczyną stał się czcicielem Miłosierdzia Bożego i stworzył podstawy teologiczne tego kultu. 

14 luty

Świętych Cyryla, mnicha i Metodego, biskupa; patronów Europy

Św. Cyryl, właściwie Konstantyn, urodzony około roku 826, był kapłanem świeckim; imię Cyryl otrzymał dopiero pod koniec życia, gdy wstąpił do klasztoru. Rozpoczął w Konstantynopolu tłumaczyć Pismo św. na język starocerkiewno słowiański, używając jako pisma wynalezionego przez siebie alfabetu głagolicy, opartej na alfabecie greckim.

Św. Metody, urodzony około roku 815, był urzędnikiem państwowym, potem mnichem. Obaj bracia wyruszyli na Krym, na misje wśród Chazarów; powróciwszy stamtąd, zostali wysłani przez patriarchę św. Ignacego jako misjonarze do Bułgarów, których w ciągu pięciu lat nawrócili na wiarę chrześcijańską. W roku 863 udali się na Morawy na prośbę księcia Rościsława; który prawdopodobnie chciał uchronić Kościół morawski przed zakusami germanizacyjnymi Salzburga. Wezwani do Rzymu celem usprawiedliwienia się z powodu wprowadzenia języka starocerkiewno słowiańskiego do liturgii, tak przekonywająco bronili swej tezy, że uzyskali na nią zgodę papieża Hadriana II. Konstantyn, schorowany, wstąpił w Rzymie pod imieniem Cyryla do klasztoru i wkrótce potem umarł, 14 lutego 869 roku. Metody, wyświęcony na biskupa, powrócił jako legat papieski na Panonię i Morawy z tytułem arcybiskupa Syrmium i prowadził dalej rozpoczęte dzieło; mimo aprobaty Rzymu, wciąż był atakowany przez arcybiskupa salzburskiego, nawet przez jakiś czas więziony w pewnym klasztorze bawarskim. Zmarł 6 kwietnia 885 roku na Morawach. Relikwie obu braci spoczywają w kościele Świętego Klemensa w Rzymie

13 luty

Św. Katarzyny Ricci, dziewicy

Św. Katarzyna Ricci urodziła się we Florencji w roku 1522. Na chrzcie otrzymała imię Aleksandra, ale wstępując do klasztoru przyjęła imię Katarzyna. Od dzieciństwa przejawiała wielkie zamiłowanie do modlitwy. Kiedy miała sześć lat, ojciec umieścił ją w klasztorze Monticelli we Florencji, gdzie jej ciotka Luisa Ricci była zakonnicą. Po krótkim pobycie w rodzinnym domu, jako czternastoletnia dziewczynka wstąpiła do zakonu dominikanek w Prato w Toksanii. Wkrótce potem została wybrana przełożoną nowicjuszek, a następnie zastępczynią przeoryszy. W 25 roku życia została przeoryszą. Jej świętość przyciągała do niej wiele znamienitych ludzi. Znana jest z "ekstazy męki", której doświadczała przez dwanaście lat; ekstaza zaczynała się w każdy czwartek w południe i trwała do piątkowego popołudnia. Po długiej chorobie zeszła z tego świata 1 lutego 1560 roku w Prato w Toksanii.

11 luty

Najświętszej Maryi Panny z Lourdes

Po raz pierwszy Najświętsza Maryja Panna ukazała się skromnej Bernadetcie w Lourdes 11 lutego 1858 roku. 25 marca, kiedy Bernadetta zapytała Piękną Panią o jej imię, ona odpowiedziała: "Jestem Niepokalane Poczęcie". Treścią orędzia, podczas 18 objawień Maryi, jest wezwanie grzeszników do nawrócenia, a całego Kościoła do modlitwy i pokuty. Najświętsza Maryja Panna z Lourdes jest otaczana czcią we wszystkich zakątkach świata. Niezliczone cuda, które zdarzyły się za jej wstawiennictwem, spowodowały jedno z najcudowniejszych odnowień w historii Kościoła. Lourdes stało się miejscem promieniującym na cały świat duchem miłości, zwłaszcza względem chorych i ubogich. Wierni wypraszają tam liczne łaski dzięki wstawiennictwu Matki Najświętszej.

10  luty

Św. Scholastyki

Św. Scholastyka pochodziła z Nursji i była bliźniaczką św. Benedykta
Scholastyka była niewątpliwie od dziecka pod urokiem brata. Towarzyszyła też mu w jego podróżach i naśladowała jego tryb życia, poświęcony Panu Bogu. Kiedy św. Benedykt założył pierwszy klasztor w Subiaco, ona poniżej założyła podobny klasztor dla niewiast. Z bratem co roku spotykała się na rozmowę duchowną. Pewnego dnia, przeczuwając swoją bliską śmierć, chciała dłużej z nim pozostać. Ponieważ - jak to opowiada św. Grzegorz Wielki - do późnych godzin przeciągnęły się ich święte rozmowy, Scholastyka zwróciła się do brata: Proszę cię, nie odchodź ode mnie tej nocy. Aż do świtu rozmawiajmy o radościach nieba. Siostro! - zareagował Benedykt. - O czym ty mówisz? Żadną miarą nie mogę przebywać poza klasztorem. Na te słowa Scholastyka złożyła ręce, skłoniła głowę i wyraziła Bogu swą prośbę. Natychmiast rozszalała się wichura, spadł tak ulewny deszcz, że nikt nie mógł opuścić tego miejsca ani na krok.
Z konieczności spędził na rozmowie z siostrą całą noc. W trzy dni później zobaczył na modlitwie jej duszę w postaci gołębicy ulatującą ku niebu. Św. Scholastyka pochowana została na Monte Cassino.
Scholastyka uważana jest za matkę duchową rodzin wszystkich benedyktynek.

9 luty

Św. Apolonii, dziewicy i męczennicy


Św. Apolonia była diakonisą Kościoła aleksandryjskiego i znaną ze świętości kobietą. W podeszłym wieku została umęczona podczas prześladowań za cesarza Decjusza w roku 249. Pod koniec ascetycznego życia spędzonego na czynieniu miłosierdzia, święta padła ofiarą rozwydrzonego tłumu, który prześladował chrześcijan. Św. Apolonia odważnie odmówiła oddania czci pogańskim bożkom. Rozwścieczona tłuszcza pobiła ją, wybijając wszystkie zęby, po czym zagroziła, że spali ją żywcem. Święta prosiła o zwłokę aby się zastanowić. Jej chęć poniesienia męczeństwa była tak wielka, iż wyrwała się z rąk prześladowców i natchniona przez Ducha Świętego sama rzuciła się w ogień. Tłum zamarł zdziwiony: oto słaba kobieta gotowa jest oddać życie za Chrystusa, zanim oni zdecydowali ją zamęczyć.

8 luty 

Św. Józefiny Bakhity, dziewicy 

Józefina Bakhita urodziła się w 1868 r. w Sudanie. W wieku około 10 lat została porwana i stała się niewolnicą. Wielokrotnie sprzedawana kolejnym właścicielom, doświadczyła niemal wszystkich fizycznych i duchowych cierpień wynikających z niewolnictwa. Gdy ostatecznie znalazła się w rękach Callisto Legnani'ego, włoskiego konsula, odzyskała wolność. Wraz z nim udała się do Włoch, by zajmować się jego rodziną. Tam zetknęła się ze zgromadzeniem Córek Miłosierdzia, które podjęło trud jej religijnego wykształcenia. Po kilku miesiącach przygotowań Bakhita przyjęła chrzest i bierzmowanie. Otrzymała wówczas imię Józefina - jako znak nowego życia. Kilka lat później wstąpiła do zgromadzenia Córek Miłosierdzia w Wenecji. Przez następnych 50 lat służyła Bogu i współsiostrom, podejmując najprostsze prace: gotowanie, sprzątanie, szycie. Jej przyjemny wygląd i ciepły głos pomagał wielu biednym i opuszczonym, którzy przychodzili do klasztoru, w którym mieszkała. Po długotrwałej chorobie zmarła w 1947 r.
W 1992 r. beatyfikował ją św. Jan Paweł II. W następnym roku, podczas swej podróży apostolskiej do Afryki, mówił: "Ciesz się, Afryko! Bakhita wróciła do ciebie: córka Sudanu, sprzedana w niewolę, cieszy się już wolnością - wolnością wiekuistą, wolnością świętych!" W październiku 2000 r. św. Jan Paweł II kanonizował Józefinę Bakhitę.

7 luty

Św. Ryszarda

Św. Ryszard był księciem zachodniej Saksonii w VIII wieku; później lud, który go cenił i poważał, przyznał mu tytuł króla. Wraz z dwoma synami, Willibaldem, który był benedyktynem w klasztorze w Waltkan, i Winebaldem, święty Ryszard odbył pielgrzymkę do Rzymu. Wyczerpany trudami długiej podróży zmarł w Lucce we Włoszech w roku 722. Jego synowie pomagali wujowi, św. Bonifacemu, apostołowi Niemiec, nawracać Franków; córka Walburgia została matką przełożoną w Heidenheimie i prowadziła szkołę dla dzieci frankońskiej szlachty.

6 luty

Świętych męczenników Pawła Miki i Towarzyszy

Na początku XVI wieku chrześcijaństwo w Japonii rozwijało się dynamicznie. Prześladowanie chrześcijan w tym kraju wybuchło nagle. Wśród umęczonych znalazł się Paweł Mika i 25 osób, które razem z nim zostały oskarżone. Św. Paweł urodził się koło Kioto w zamożnej rodzinie. Kształcił się u jezuitów do których potem wstąpił. Po nowicjacie i studiach jako katecheta przemierzył niemal całą Japonię, głosząc naukę Chrystusa. Aresztowano go i poddano torturom, aby wyrzekł się wiary.
W pobliżu miasta Nagasaki wraz z innymi chrześcijanami został ukrzyżowany a następnie przebity włócznią. Są to pierwsi męczennicy Dalekiego Wschodu.

5 lutego

Św. Agaty, dziewicy i męczennicy 

Święta Agata (235-251) pochodziła ze znamienitego rodu, z Katanii na Sycylii. Jej imię z greckiego oznacza "dobra". Przekazy mówią, że była niezwykle piękna. Po przyjęciu chrztu postanowiła żyć w dziewictwie, jednak namiestnik rzymski Sycylii ubiegał się o jej rękę. Agata  odrzuciła jego propozycję. Owładnięty żądzą zemsty, po rozpoczęciu prześladowań chrześcijan przez cesarza Decjusza jako jedną z pierwszych nakazał uwięzić Agatę. Gdy nie powiodła mu się próba odebrania jej dobrego imienia, skazał ją na ciężkie tortury. To wszystko jednakże nie odwiodło Agaty od wiary w Chrystusa. Męczennicę rzucono na rozpalone węgle i w ten sposób poniosła śmierć za wiarę w roku 251. Od razu chrześcijanie otoczyli jej grób wielką czcią, modląc się o wstawiennictwo Świętej. W rok po śmierci św. Agaty wybuchła Etna i rozpalona lawa zagrażała miastu. Mieszkańcy Katanii prosili św. Agatę o pomoc i posłużyli się jej welonem dla powstrzymania ognistej lawy. Miasto zostało uratowane. Dziś ciało św. Agaty spoczywa w katańskiej katedrze. W jej liturgiczne wspomnienie ulicami miasta odbywa się uroczysta procesja, podczas której relikwiarz św. Agaty wieziony jest na ozdobnym rydwanie.

4 luty

Św. Weroniki, dziewicy

Św. Weronika, pobożna niewiasta jerozolimska, towarzyszyła Chrystusowi na Górze Kalwarii i podała mu chustę, na której pozostawił wizerunek Swojej Twarzy. To wydarzenie jest upamiętnione w szóstej stacji Drogi Krzyżowej. Włoska legenda podaje, że wizerunkiem tym, zwanym Chustą Weroniki, święta uleczyła cesarza Tyberiusza, a następnie pozostawiła chustę pod opieką papieża Klemensa i jego następców. Legenda francuska mówi, że św. Weronika wyszła za mąż we Francji za nawróconego Zacheusza i towarzysząc mu do Rzymu pozostawiła go jako eremitę w Rocamadour. Historia z chustą miała szeroki oddźwięk przez wszystkie wieki chrześcijaństwa, ponieważ znakomicie ilustruje pewną ponadczasową i ogólnoludzką prawdę o współczuciu dla Chrystusa w Jego cierpieniach.

3 luty

Św. Błażeja,  biskupa i męczennika

Św. Błażej, biskup i męczennik, poświęcił młodość studiom filozoficznym, potem został lekarzem. Po wyświęceniu na księdza został mianowany biskupem Sebasty w Armanii, tam wpadł w ręce władcy Agrykola i został wtrącony do więzienia. Kiedy prowadzono go do więzienia, pewna stroskana matka, której dziecko cierpiało na chorobę gardła, poprosiła go o pomoc. Za jego wstawiennictwem dziecko zostało uzdrowione. Od tego czasu proszono go o pomoc w podobnych przypadkach. Po okrutnych torturach ścięto go w roku 316. Błogosławieństwo gardła, które przypomina wstawiennictwo św. Błażeja, stało się bardzo popularnym nabożeństwem. Kapłan udzielając choremu błogosławieństwa trzyma dwie skrzyżowane świece i dotykając nimi gardła modli się, aby przez zasługi i wstawiennictwo św. Błażeja chory był uwolniony od chorób gardła i wszelkiego zła.

2 luty

Święto Ofiarowania Pańskiego - Matki Boskiej Gromnicznej

Mija czterdzieści dni od Bożego Narodzenia. Kościół Katolicki obchodzi dzisiaj Święto Ofiarowania Pańskiego. Jest to jedno z najstarszych świąt w chrześcijaństwie. W Jerozolimie obchodzono je już w IV wieku, a w polskiej tradycji zwane jest świętem Matki Boskiej Gromnicznej. 
Światło w liturgii symbolizuje Chrystusa. Symbolika ta opiera się na tekstach biblijnych, w których Jezus mówi o sobie: "Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia".
Ze względu na związek dzisiejszego święta z Bożym Narodzeniem w kościołach śpiewamy kolędy. Mimo że jest to Święto Pańskie, odnajdujemy w nim wiele maryjnych akcentów podkreślających, że Maryja ma wielki wkład w dzieło Odkupienia. Ona jest tą, która przynosi dziecko, ofiaruje je Bogu Ojcu i słucha proroczych słów Symeona zapowiadających zbawczą misję Chrystusa.

1 luty

Św. Brygidy z Kildare  dziewicy, patronki Irlandii


Św. Brygida urodzona w Fanghart, około roku 450. Założyła pierwszy w Irlandii klasztor w Kildare ("Cil Dara - Dębowy kościół"), którym kierowała przez wiele lat. Zorganizowała także wspólnoty w innych częściach Irlandii; jej modlitwy i cuda wywarły olbrzymi wpływ na ówczesną epokę rozwoju Kościoła w Irlandii. Św. Brygida była hojna i pogodna, gwałtowna i energiczna. Jej jedynym pragnieniem było pomagać biednym i potrzebującym i nieść im ulgę w cierpieniach. Umarła w roku 525 i została pochowana w Downpatrick, w tym samym grobie co św. Patryk i Kolumban.

31 stycznia

Św. Jana Bosko, kapłana

Św. Jan Bosko urodził się w małej wiosce niedaleko Turynu w roku 1815. W wieku, kiedy dzieci wesoło bawią się w przedszkolu, on musiał pomagać w gospodarstwie, pasąc owce na okolicznych wzgórzach. Kiedy w dziewiątym roku życia powiedział, że chce zostać księdzem, z trudem znaleziono środki na edukację. Jesienią i zimą chodził codziennie przeszło sześć kilometrów do szkoły, wiosną i latem musiał pracować w polu. W przeddzień wstąpienia do seminarium matka widząc go w stroju kleryka powiedziała, kładąc mu rękę na ramieniu: "Kiedy widzę cię tak ubranym, radość wypełnia moje serce. Ale pamiętaj, że nie sutanna sprawia, iż czcimy stan kapłański, lecz praktykowanie cnót. Jeśli kiedykolwiek zwątpisz w swoje powołanie, sama cię poproszę, abyś zrezygnował natychmiast. Wolałabym, żeby mój syn był biednym wieśniakiem, niż niedbałym kapłanem. Kiedy przyszedłeś na świat, poświęciłam cię Naszej Pani; kiedy zacząłeś studiować, kazałam ci czcić Ją i uciekać się do Niej we wszelkich kłopotach; teraz proszę, abyś Ją obrał za swoją królową". Jan Bosko pozostał wierny przesłaniu matki. Ten wspaniały "apostoł młodzieży" jest człowiekiem prawie nam współczesnym. Zorganizował Towarzystwo św. Franciszka Salezego i grupę dziewcząt pod opieką Matki Boskiej Wspomożycielki. Całe życie poświęcił trosce o młodych chłopców i dziewczęta. Umarł w roku 1888; został kanonizowany przez papieża Piusa XI w roku 1934.

30 stycznia

Bł. Bronisława Markiewicza

Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku koło Jarosławia. W 1863 r. wstąpił do seminarium duchownego. We wrześniu 1867 r. przyjął święcenia kapłańskie. Został skierowany do pracy duszpasterskiej w Harcie i w katedrze przemyskiej. Pragnął poświęcić się pracy z młodzieżą, dlatego podjął dodatkowe studia z pedagogiki, filozofii i historii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1875 r. został proboszczem parafii Gać, a dwa lata później - w Błażowej. Od 1882 r. wykładał teologię pastoralną w seminarium duchownym w Przemyślu.
Z czasem ks. Bronisław odkrył w sobie powołanie do życia zakonnego. W listopadzie 1885 r. wyjechał do Włoch i tam wstąpił do salezjanów. W marcu 1887 r. złożył śluby na ręce św. Jana Bosko. Z oddaniem i gorliwością wypełniał powierzane mu zadania. Z powodu surowego trybu życia zachorował na gruźlicę; uważano go za bliskiego śmierci. Udało mu się jednak odzyskać zdrowie. W marcu 1892 r., za pozwoleniem przełożonych, powrócił do Polski i został proboszczem w Miejscu Piastowym (koło Krosna).
Oddał się tutaj pracy z młodzieżą, głównie z ubogimi i sierotami. Otworzył Instytut Wychowawczy, przez który troszczył się o materialną i zawodową przyszłość podopiecznych. W 1897 r. założył dwa nowe zgromadzenia zakonne pod opieką św. Michała Archanioła, oparte na duchowości św. Jana Bosko. Zostały one zatwierdzone dopiero po śmierci założyciela - gałąź męska w 1921 r., a żeńska - siedem lat później.
W Miejscu Piastowym w 1892 r. ksiądz Markiewicz stworzył dom, w którym wychowały się setki chłopców. Obecnie jest tam sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. Bronisława, dom generalny michalitów z muzeum Założyciela, dom centralny michalitek z muzeum misyjnym oraz duży zespół szkół dla młodzieży. W 1903 r. powstała też nowa placówka w Pawlikowicach koło Krakowa.
Bronisław Markiewicz, wyczerpany pracą, zmarł 29 stycznia 1912 r. W 1958 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. Zakończył się on uroczystą beatyfikacją w dniu 19 czerwca 2005 r.

29 stycznia

Bł. Bolesławy Lament

Urodziła się 3 lipca 1862 r. w Łowiczu. W dwudziestym drugim roku życia wstąpiła do Zgromadzenia Rodziny Maryi w Warszawie. Błogosławiona Bolesława, pragnąc rozszerzyć działalność zgromadzenia, zapewnić siostrom zdobywanie uniwersyteckiego wykształcenia i uzyskać kościelne zatwierdzenie zgromadzenia, w 1907 r. z całą wspólnotą zakonną przeniosła się do Petersburga, ówczesnej stolicy Rosji i siedziby arcybiskupów mohylewskich. Pełniąc przez 30 lat obowiązki przełożonej generalnej zgromadzenia błogosławiona Bolesława miała duży wpływ na utrwalenie w nim idei ekumenicznych i misyjnych. Zmarła 29 stycznia 1946 r. Relikwie Błogosławionej Bolesławy, otoczone wielką czcią wiernych, spoczywają w kaplicy Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, noszącej tytuł Sanktuarium Bł. Bolesławy w Białymstoku.

28 stycznia

Św. Tomasza z Akwinu, kapłana i doktora Kościoła

Św. Tomasz z Akwinu, dominikanin, doktor Kościoła. Urodził się na zamku Roccasecca niedaleko Akwinu jako syn rycerza. Wychowywał się w klasztorze Monte Cassino. Podczas studiów na uniwersytecie w  Neapolu wstąpił do zakonu dominikanów co spotkało się z dezaprobatą rodziny. Wszelkimi sposobami, włącznie z dwuletnim aresztem domowym, próbowano zmienić jego decyzję. Bezskutecznie. Dalsze studia odbył w Kolonii, a następnie w Paryżu, gdzie przyjął święcenia kapłańskie. Kaznodzieja, poeta, ale przede wszystkim wielki myśliciel, człowiek niezwykłej wiedzy którą umiał połączyć z nie mniej wielką świętością. Powiedziano o nim, że "między uczonymi był największym świętym, a między świętymi największym uczonym". W swej skromności odmawiał kilkakrotnie propozycji zostania biskupem. Stworzył zwarty system nauki filozoficznej i teologii katolickiej, zwany tomizmem. Wywarł głęboki wpływ na ukierunkowanie zachodniej myśli chrześcijańskiej. Jego spuścizna naukowa obejmuje dziesiątki tomów. Św. Tomasz zmarł w drodze do Lyonu, podążając na sobór. Miał 48 lat.

   

27 stycznia

Wspomnienie św. Anieli Merici, dziewicy

Urodziła się około roku 1470 w Desenzano nad jeziorem Garda. Przyjęła habit III zakonu św. Franciszka I gromadziła wokół siebie dziewczęta, które uczyła dzieł miłosierdzia. W roku 1535 założyła w Bresci stowarzyszenie kobiet pod wezwaniem św, urszuli, którego celem było wychowywanie biednych dziewcząt do życia chrześcijańskiego zmarła w roku 1540.

26 stycznia

Wspomnienie świętych biskupów Tymoteusza i Tytusa

Św. Tymoteusz. biskup urodził się w Listrze - ojciec był Grekiem, matka Żydówką. Był wiernym i oddanym uczniem oraz współpracownikiem św. Pawła. Towarzyszył mu w podróżach apostolskich oraz w więzieniu w Rzymie. Był pierwszym biskupem Efezu.  Tradycja głosi, że za czasów Trajana poniósł śmierć męczeńską. Kiedy Tymoteusz zaprotestował publicznie przeciwko krwawym igrzyskom, wzburzony tłum ukamienował go. Relikwie Świętego przeniesiono z Efezu do Konstantynopola, a następnie krzyżowcy w XII wieku wywieźli je do włoskiego miasta Termoli. Zamurowane, zostały odnalezione przypadkiem 7 maja 1945 roku.

Św. Tytus, biskup znany jest wyłącznie z listów św. Pawła. Pochodził z rodziny grecko-rzymskiej, zamieszkałej w okolicy Antiochii Syryjskiej. Był jednym z najbliższych i najbardziej zaufanych uczniów św. Pawia. Towarzyszył mu w podróżach i na sobór apostolski w Jerozolimie. Paweł ustanowił go biskupem gminy chrześcijańskiej na Krecie. List Apostoła Narodów skierowany do niego należy do kanonu biblijnych ksiąg.
Zmarł mając 94 lata.

25 stycznia

Nawrócenie św. Pawła Apostoła

Szaweł urodził się w Tarsie około 5-10 roku po Chrystusie. Pochodził z żydowskiej rodziny silnie przywiązanej do tradycji. Przybył do Jerozolimy, aby studiować Torę. Był uczniem Gamaliela. Gorliwość w strzeżeniu tradycji religijnej sprawiła, że mając około 25 lat stał się zdecydowanym przeciwnikiem i prześladowcą Kościoła. Uczestniczył jako świadek w kamienowaniu św. Szczepana. Około 35 roku z własnej woli udał się z listami polecającymi do Damaszku, aby tam ścigać chrześcijan. U bram miasta "olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? „ – „Kto jesteś, Panie”? - powiedział. Jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam d powiedzą, co masz czynić.". Po nawróceniu przyjął chrzest i zmienił imię na Paweł. Po trzech latach pobytu w Damaszku oraz krótkim pobycie w Jerozolimie odbył trzy misyjne podróże. W Palestynie został aresztowany . Dwa lata przebywał w więzieniu w Cezarei. Gdy odwołał się do cesarza, został deportowany drogą morską do Rzymu. Dwa lata przebywał w więzieniu w Rzymie. Uwolniony, udał się do Efezu, Hiszpanii  i na Kretę. Tam aresztowano go ponownie. Rzymie oczekiwał na zakończenie procesu oraz wyrok. Zginął śmiercią męczeńską przez ścięcie mieczem w tym samym roku - 67 - co św. Piotr. W Rzymie w IV wieku szczątki Pawła Apostola złożono w grobowcu, nad którym wybudowano bazylikę św. Pawła za Murami. Św. Paweł, Apostoł Narodów, autor 13 listów do gmin chrześcijańskich, włączonych do ksiąg Nowego Testamentu.

24 stycznia

Św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła

Św. Franciszek, syn hrabiego Sales, urodził się w Sabaudii w roku 1567. Już jako młody chłopiec zdradzał skłonność do stanu duchownego; tonsurę otrzymał w jedenastym roku życia. Wkrótce potem wyjechał do Paryża na studia teologiczne i filozoficzne, a następnie do Padwy, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego i cywilnego. Po powrocie do domu przyjął święcenia kapłańskie. Wkrótce otrzymał trudne zadanie misyjne w Chablais, które wówczas było twierdzą kalwinizmu. Nie zważając na olbrzymie trudności wykonywał swoją pracę z apostolskim heroizmem; został też nagrodzony zadziwiającymi przypadkami nawróceń. Wytężoną pracę przerwało dopiero powołanie na biskupa koadiutora w Genewie, a wkrótce potem na biskupa genewskiego w roku 1602. Zaczął teraz gorliwie zajmować się swoją diecezją. W roku 1610 z pomocą hrabiny de Chantal założył zakon wizytek, obecnie znany jako zakon św. Joanny Franciszki. Wśród nieustannych zajęć duszpasterskich św. Franciszek znalazł czas na napisanie dzieła, które na długie wieki uczyniło go sławnym: "Wstęp do życia pobożnego"  Jego gorliwość duszpasterska, troska o uświęcanie świeckich i przystosowywanie życia religijnego do nowych potrzeb, jest kamieniem milowym w historii życia duchowego. Umarł w roku 1622 ze słowem "Jezus" na ustach; kanonizowany został w roku 1665.

23 stycznia

Bł. Wincentego Lewoniuka  12 Towarzyszy, męczenników

Błogosławiony Wincenty Lewoniuk i 12 Towarzyszy byli członkami Kościoła unickiego, powstałego na mocy Unii Brzeskiej z 1596 roku. Ponieśli śmierć męczeńską 24 stycznia 1874 roku z rąk żołnierzy rosyjskich, którzy w imieniu cara chcieli przemocą narzucić im prawosławie. Męczennicy pratulińscy oddali swoje życie w obronie wiary i jedności Kościoła. Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał ich beatyfikacji w Rzymie 6 października 1996 roku.

22 stycznia

Św. Wincentego Pallotti,  kapłana

Urodzony w Rzymie w roku 1795, św Wincenty został księdzem i poświęcił się całkowicie Bogu i duszpasterstwu. Marzył, aby pozyskać dla Chrystusa wszystkich niekatolików, zwłaszcza zaś mahometan. Zakładał stowarzyszenia cechowe dla robotników, szkoły rolnicze, towarzystwa pożyczkowe, sierocińce i ochronki dla dziewcząt - co uczyniło z niego pioniera i prekursora Akcji Katolickiej. Jego najcenniejszą spuścizną jest stowarzyszenie, którego celm była praca misyjna w środowisku miejskim, znane jako "Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego" . Ten niestrudzony pracownik Chrystusowy zmarł w roku 1850.

21 stycznia

Św. Agnieszki, dziewicy i męczennicy

Św. Agnieszka, dziewica, męczennica. Jedna z najbardziej popularnych świętych w starożytności. Jako 12 - letnia dziewczynka, pochodząca ze starego rodu, miała ponieść męczeńską śmierć na stadionie Domicjana około 305 roku. Na miejscu "świadectwa krwi" dzisiaj jest Piazza Navona - jedno z najpiękniejszych i najbardziej uczęszczanych miejsc Rzymu. Tuż obok, nad grobem męczennicy wzniesiono bazylikę pod jej wezwaniem, w której 21 stycznia - zgodnie ze starym zwyczajem - poświęca się dwa białe baranki. Według legendy św. Agnieszka, całkowicie obnażona na stadionie, została rzucona na pastwę spojrzeń tłumu. Za sprawą cudu okryła się płaszczem włosów.

20 stycznia

Św. Sebastiana, męczennika

Św. Sebastian urodził się w Narbonne w Galii, nauki pobierał w Mediolanie. Był oficerem rzymskim. Jako chrześcijanin wspomagał swoich współbraci w wierze. Św. Sebastian skrzętnie ukrywał swoją wiarę, lecz w końcu został zdemaskowany i oskarżony. Cesarz Dioklecjan skazał go na śmierć przez zastrzelenie z łuku. Wyrok wykonano i sądzono, iż Sebastian nie żyje. Strzała raniła go tylko i odzyskawszy zdrowie udał się do cesarza, wyrzucając mu jego zbrodnie przeciwko chrześcijanom. Cesarz rozkazał zatłuc go pałkami, a ciało wrzucić do kloaki. Pobożna wdowa wydobyła je i pochowała w katakumbach przy Via Appia.

19 stycznia

Św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku w Korczynie w diecezji przemyskiej. Wychowany w atmosferze religijnej, wstąpił do Seminarium Duchownego i w roku 1864 przyjął święcenia kapłańskie. Po studiach odbytych w Rzymie był prefektem i profesorem w Przemyskim Seminarium Duchownym, a w latach 1877-1899 profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Odznaczał się gorliwością i szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu, do Bożego Serca i Najświętszej Maryi Panny, co wyrażał w swej pracy kaznodziejskiej i pisarskiej. Przejęty troską o dziewczęta zagrożone moralnie, o chorych i ubogich, założył w Krakowie w 1894 roku Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. W roku 1899 został biskupem pomocniczym, a w 1900 ordynariuszem diecezji przemyskiej. Po dwudziestu pięciu latach gorliwej posługi biskupiej zmarł w opinii świętości 28 marca 1924 roku. Papież Jan Paweł II w 1991 r. zaliczył go w poczet błogosławionych, a 18 maja 2003 roku w Rzymie ogłosił go świętym Kościoła

18 stycznia

Św. Małgorzaty Węgierskiej

Patronka  Węgier.  Imię pochodzenia greckiego, oznacza „perłę”. Małgorzata, córka króla węgierskiego Beli IV, urodziła się w roku 1242, a zmarła w 1270 roku. Z powodu ślubu złożonego matce, aby ocalić Węgry przed Tatarami, dziewczynka wstąpiła do klasztoru, gdzie odkryła swoje powołanie i przywdziała habit w 1262 roku. Małgorzata, jedna z największych mistyczek średniowiecza, zmarła w opinii świętości. Jej kult był początkowo lokalny, ograniczony do diecezji Transylwania i zakonu dominikańskiego, później, od 1943 roku, stał się powszechny.

17 stycznia

Wspomnienie św. Antoniego, opata

Św. Antoni urodził się w Kome w Górnym Egipcie w roku 251. Jego rodzice byli bogatymi i cnotliwymi chrześcijanami. Rozdawszy swoje majętności biednym, młody człowiek udał się na pustkowie. Żył tam przez wiele lat jako eremita, heroicznie umartwiając się i poświęcając milczeniu, modlitwie i pracy fizycznej.Po dwudziestu latach ciężkich pokus i walk z szatanem rozgłos jego świętości i cudów oraz siła jego przykładu i sława ściągnęły do niego setki naśladowców. Przekazał im swoje nauki. W roku 305 założył w oazie Farium wspólnotę religijną cenobitów (mnisi żyli w oddzielnych celach). Umarł w roku 356, w wieku 105 lat, w swej pustelni na górze Kolzim, w pobliżu Morza Czerwonego.

16 stycznia

Św. Marcelina I, papieża

Św. Marcelin został wybrany papieżem w roku 307, w ostatnim roku prześladowań Kościoła przez cesarza Dioklecjana. Zreorganizował administrację kościelną, był łaskawy dla tych, którzy poprzednio wyrzekłszy się wiary, ponownie się nawrócili. Jednak niektórzy, zwani upadłymi, odmówili pokuty za swoje odstępstwo. Ci nie uzyskali przebaczenia św. Marcelina. Z tego powodu cesarz Maksencjusz skazał go na wygnanie, gdzie umarł w nędzy w roku 398.

15stycznia

Św. Pawła Pustelnika

Imię: z łaciny, znaczy „niskiego wzrostu”. Pochodził z Teb, żył w Egipcie między III a IV 
wiekiem. Udał się na pustynię, aby się schronić przed prześladowaniami cesarza Decjusza. 
Zachwycony samotnością, jaką oferowało mu to miejsce, nie zmienił miejsca zamieszkania 
nawet po śmierci władcy.Jest uważany za pierwszego pustelnika. Jego kult rozpowszechnił 
się już w IV wieku w Egipcie, a od XIII wieku w całej Europie. 

14 stycznia

Św. Sawy, biskupa, patrona Serbii

Rastko, młodszy syn księcia Stefana I, założyciela niepodległego państwa Serbii, urodził się w roku 1175. W roku 1191 został mnichem na górze Athos, przybierając zakonne imię Sawa. W roku 1219 został metropolitą cerkwi serbskiej, która za jego życia była zjednoczona z Rzymem. Serbowie zaliczali się wówczas do najbardziej zaniedbanych ludów Europy. Sawa zorganizował właściwie Kościół w Serbii, sprowadził zakonników, którzy prowadzili pracę duszpasterską i misyjną. Niestrudzonym wysiłkiem umocnił chrześcijaństwo wśród Serbów i ustanowił hierarchię kościelną. Działał również aktywnie w sprawach świeckich, przyczyniając się do zjednoczenia Królestwa Serbii pod panowaniem swego brata Stefana II. Umarł w roku 1235 w Tyrnowie, w Bułgarii, wracając z podróży do Palestyny i Egiptu. Pochowany w monasterze serbskim w Mileszewie.

13 stycznia


Św. Hilarego z Poitiers, biskupa i doktora Kościoła

Hilary urodził się w Poitiers na początku IV wieku; około roku 350 został wybrany biskupem swojego miasta. Gorliwie bronił bóstwa Chrystusa przeciw arianom, za co cesarz Konstantyn skazał go na wygnanie. Napisał dzieła pełne mądrości i nauki umacniającej wiarę katolicką oraz komentarze do Pisma świętego. Zmarł w roku 367.

12 stycznia

Św. Bernarda z Corleone

Imię pochodzi z niemieckiego i znaczy „odważny jak niedźwiedź”. Urodził się w Corleone w 1605 roku jako Filip, w domu zwanym „domem świętych”. Zamiłowanie do broni sprawiło, że sprowokowany odciął mieczem ramię przeciwnika. Aby uciec przed sprawiedliwością i odkupić swoją winę, poprosił o gościnę w klasztorze kapucynów, gdzie został przyjęty. Jako zakonnik przyjął imię Bernard, zmienił życie, stosując się do nauk Chrystusa i oddając się pokucie oraz uczynkom miłosierdzia. Zmarł w 1667 roku, został kanonizowany w roku 2001.

9 stycznia

Św. Adriana z Canterbury, opata

Urodzony w Afryce, ten uczony i święty mąż był opatem zakonu, którego siedziba znajdowała się niedaleko Monte Cassino we Włoszech. Papież, św. Witalis, uznał, iż on właśnie najlepiej nadaje się, aby objąć wolne stanowisko arcybiskupa Canterbury. Jego zdolności predysponowały go, aby nauczał i wychowywał naród wciąż jeszcze młody w wierze. Ale św. Adrian, uważając się za niegodnego, zaproponował na swoje miejsce św. Teodora z Tarsu. Papież zgodził się, ale wysłał go jako pomocnika i doradcę św. Teodora. Wyruszyli do Brytanii w roku 668. Droga ich prowadziła przez Francję. Tam św. Adrian został uwięziony przez Ebroina, burmistrza Neustrii, jako wysłannik wschodniego cesarza, a św. Teodor powędrował dalej sam. Kiedy wreszcie udało się św. Adrianowi dotrzeć do Brytanii, odnalazł św. Teodora już zatwierdzonego na swoim biskupstwie i został mianowany opatem w klasztorze św. Piotra i Pawła w Canterbury. Pod rządami św. Adriana szkoła klasztorna zaczęła przyciągać wielu studentów z odległych stron; jej wpływ stawał się coraz większy. Sam święty był wyszkolony w Piśmie świętym, biegły w nauce Ojców Kościoła, władał dobrze greką i łaciną szkolną. Oprócz tych przedmiotów nauczano także poetyki, astronomii i obliczeń kalendarzowych. Św. Adrian umarł 9 stycznia 710 roku.

 

8 stycznia

Św. Apolinarego, biskupa

Św. Apolinary był jednym z najwybitniejszych biskupów II wieku. Św. Apolinary był autorem apologii, tj. obrony religii chrześcijańskiej. Skierował ją do cesarza Marka Aureliusza. Na krótko przedtem cesarz otrzymał wiadomość o zwycięstwie nad Kwadami, pogańskim ludem zamieszkującym obecne Morawy. Jeden z cesarskich legionów, dwunasty, składał się głównie z chrześcijan. Kiedy armia ginęła z pragnienia, żołnierze tego legionu padli na kolana i zaczęli prosić Boga o pomoc. Natychmiast spadł obfity deszcz i wspomagane przez burzę wojska pobiły Germanów. Cesarz nadał dwunastemu legionowi przydomek "piorunujący" i ograniczył jego prześladowan ie.Właśnie w celu ochrony swoich wiernych przed prześladowaniami, św. Apolinary, wówczas biskup Hierapolis we Frygii, skierował do cesarza apologię, prosząc go o opiekę i przypominając o łasce, jaką otrzymał od Boga dzięki modlitwom chrześcijan. Data śmierci św. Apolinarego nie jest znana, prawdopodobnie biskup oddał duszę Bogu wcześniej niż cesarz, który zmarł około roku 175.

 

7 stycznia
Niedziela Chrztu Pańskiego

 W niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego przypada święto Chrztu Pana Jezusa. Zamyka ono okres świętowania Bożego Narodzenia. Najstarszej tradycji tego święta należy szukać w liturgii Kościoła wschodniego, ponieważ (pomimo wyraźnego udokumentowania w Ewangeliach) chrzest Jezusa nie posiadał w liturgii rzymskiej oddzielnego święta. Dekretem Świętej Kongregacji Obrzędów z 23.03.1955 r. ustanowiono na dzień 13 stycznia, w miejsce dawnej oktawy Epifanii, wspomnienie chrztu Jezusa Chrystusa. Posoborowa reforma kalendarza liturgicznego w 1969 r. określiła ten dzień jako święto Chrztu Pańskiego. Wraz ze świętem Chrztu Chrystusa kończy się liturgicznie okres Bożego Narodzenia. W Polsce jednak jest dawny zwyczaj kończenia tego czasu świętem Ofiarowania Pańskiego (Matki Bożej Gromnicznej) 2 lutego. Dlatego do tego czasu można zachować szopkę w kościele i śpiewać kolędy.

6 stycznia

Uroczystość Objawienia Pańskiego; Trzech Króli 

Pokłon Mędrców ze Wschodu złożony Dziecięciu Jezus, opisywany w Ewangelii  św. Mateusza (2,1-12), symbolizuje pokłon świata pogan, wszystkich ludzi, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym. To jedno z najstarszych świąt w Kościele. Trzej Królowie być może byli astrologami, którzy ujrzeli gwiazdę- znak narodzin Króla. Jednak pozostanie tajemnicą, w jaki sposób stała się ona dla nich czytelnym znakiem, który wyprowadził ich w daleką i niebezpieczną podróż do Jerozolimy. Tradycja na podstawie trzech hojnych darów: złota, kadzidła i mirry, określa  liczbę Mędrców, wiek, kolor skóry i symbolikę. W VI wieku dodano im tytuły królewskie i świtę, a w IX wieku  imiona: Kacper, Melchior i Baltazar To właśnie pierwszymi literami ich imion oznaczamy drzwi naszych domów. Jest to znak, że i my, jako chrześcijanie, przyjmujemy Jezusa za naszego Boga i Króla. W tym celu w kościołach poświęca się kredę. Kadzidłem natomiast, które jest symbolem modlitwy, okadzamy nasze domy. Inicjały „Trzech Króli” na drzwiach mieszkań mają też inne, wcześniejsze znaczenie. Litery C. M. B. to skrót od łacińskiego Christus mansionem benedicat – Niech Chrystus błogosławi ten dom.

5 stycznia

Św. Jana Nepomucena Neumanna, biskupa

Jan Neumann urodził się w Czechach 20 marca 1811 roku. Ponieważ pragnął poświęcić się działalności misyjnej w Ameryce, wyjechał do USA jako elektryk. Na kapłana został wyświęcony w Nowym Jorku, w roku 1838, przez biskupa Dubois. W roku 1840 wstąpił do kongregacji Najświętszego Odkupiciela (redemptoryści). Pracował w Ohio, Pennsylvanii i Marylandzie. W roku 1852 został biskupem Filadelfii. Pracował tam ciężko: zakładał liczne szkoły parafialne, dbał o poprawę warunków w swoich parafiach, troszczył się zwłaszcza o parafie narodowe, skupiające licznych emigrantów. Jako pierwszy w Stanach Zjednoczonych biskup zarządził w swojej diecezji nabożeństwo czterdziestogodzinne. Biskup Neumann zmarł 5 stycznia 1860 roku i został beatyfikowany w roku 1963. 19 czerwca 1977 roku papież Paweł VI kanonizował go, włączając tym samym w poczet świętych.

4 stycznia
Św. Elżbiety Anny Seton, wdowy

Elżbieta Seton urodziła się w roku 1774 w zamożnej i szanowanej rodzinie należącej prawdopodobnie do episkopalnego kościoła Świętej Trójcy w Nowym Jorku. Była wierną i gorącą zwolenniczką tego kościoła, aż do nawrócenia się na wiarę katolicką. W roku 1794 wyszła za mąż za Williama Setona. Pośród cierpień i chorób wychowała pięcioro dzieci. Św. Elżbieta i jej chory mąż popłynęli do Livorno we Włoszech, gdzie William zmarł. We Włoszech św. Elżbieta zetknęła się z katolicyzmem i w roku 1805 złożyła katolickie wyznanie wiary. W roku 1808 założyła pierwszą katolicką szkołę w Baltimore, a w następnym roku szkółkę wyznaniową w Emmitsburgu. Matka Seton dożyła czasu, kiedy jej szkółka sióstr nauczających rozrosła się i rozprzestrzeniła; podobne szkoły powstały w Nowym Jorku (1814), Cincinnati (1829), Halifax (1849), New Jersey (1859), Greensburgu (1870) i St. Louis (1909). Umarła 4 stycznia 1821 roku. Została beatyfikowana w roku 1963, kanonizowana 14 września 1975 roku przez papieża Pawła VI.

3 stycznia

Najświętszego Imienia Jezus

Istnieje wiele imion, którymi określano Syna Bożego. Już prorok Izajasz wymienia ich cały szereg: Emmanuel (Iz 7, 14), Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (Iz 9, 6). Prorocy: Daniel i Ezechiel nazywają Mesjasza "Synem człowieczym" (Dn 7, 13), a Zachariasz powie o Nim: "a imię Jego Odrośl" (Za 6, 12). W Nowym Testamencie św. Jan Apostoł nazwie Syna Bożego "Słowem" (J 1, 1). Sam Jezus Chrystus da sobie nazwy: Syn człowieczy (Mt 24, 27. 30. 37. 39. 44), Światłość świata (J 8, 12), Droga, Prawda i Życie, Dobry Pasterz (J 10, 11; 14, 6) itp. Wszakże imieniem własnym Wcielonego Słowa jest Imię Jezus. Ono bowiem zostało nadane Mu przez samego niebieskiego Ojca. Papież Klemens XII (+ 1534) pozwolił na osobne oficjum i Mszę świętą o Imieniu Jezus. Papież Innocenty XIII rozciągnął to święto na cały Kościół (1721), a papież św. Pius X wyznaczył je na niedzielę po Nowym Roku lub - gdy tej zabraknie - na 2 stycznia. Najnowsze, trzecie wydanie Mszału Rzymskiego, przypisało je jako wspomnienie dowolne na dzień 3 stycznia.

2 stycznia

Św. Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu,
biskupów i doktorów Kościoła

Św. Bazyli Wielki urodził się w Cezarei Kapadockiej w roku 329. Oboje rodzice i czworo spośród dziesięciorga rodzeństwa zostało zaliczonych w poczet świętych. Uczęszczał do szkół w Cezarei, Konstantynopolu i Atenach, gdzie w roku 352 poznał św. Grzegorza z Nazjanzu. Wkrótce potem otworzył szkołę dla retorów w Cezarei i zaczął praktykować prawo. W końcu postanowił zostać zakonnikiem i w Poncie założył klasztor, którym kierował przez pięć lat. Był autorem słynnej reguły zakonnej, która okazała się najtrwalsza na Wschodzie. Po założeniu kilku innych klasztorów otrzymał święcenia kapłańskie i w roku 370 został arcybiskupem Cezarei, które to stanowisko piastował aż do śmierci w roku 379. Odznaczał się szeroką wiedzą i niestrudzoną pracowitością, był znakomitym oratorem i człowiekiem ogromnego miłosierdzia. Dzięki temu jeszcze za życia zasłużył sobie na przydomek "wielki", a po śmierci zyskał tytuł doktora Kościoła.

Św. Grzegorz urodził się w Arianzie pod Nazjanzem w Kapadocji. Oboje rodzice, Grzegorz i Nonna zostali zaliczeni w poczet świętych. Studiował w Cezarei, Aleksandrii i Atenach, gdzie przyjaźnił się ze św. Bazylim i Julianem Apostatą. Po powrocie do Nazjanzu został przez swego ojca ochrzczony i zaczął prowadzić bardzo bogobojne życie. W roku 358 dołączył do św. Bazylego w pustelni ponckiej, gdzie pozostawał do dnia, kiedy jego ojciec, biskup Nazjanzu, wezwał go do siebie i wbrew jego woli konsekrował na biskupa. Nie objął jednak wtedy żadnej diecezji. W roku 372 św. Bazyli mianował go biskupem małego miasta Sazymu. Św. Grzegorz wolał spędzać czas na rozmyślaniach w cichej samotni, ale okoliczności nigdy mu na to nie pozwalały. W roku 381 został mianowany biskupem Konstantynopola, którą to funkcję piastował zaledwie miesiąc, po czym złożył rezygnację. Resztę życia spędził w klasztorze. Zmarł w roku 390. Głębokość wiedzy teologicznej i wspaniałe krasomówstwo uczyniły go jednym z największych doktorów Kościoła Wschodniego.

1 stycznia

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi to najstarsze maryjne święto. Podkreśla ono wagę Jej macierzyństwa. Wprowadził je do liturgii Kościoła papież Pius XI w roku 1931 na pamiątkę 1500. rocznicy soboru w Efezie (431). Pius XI wyznaczył na coroczną pamiątkę tego święta dzień 11 października. Reforma liturgiczna w roku 1969 nie zniosła tego święta, ale podniosła je do rangi uroczystości nakazanych i przeniosła na 1 stycznia. Wybrano bardzo stosowny, nie przypadkowy dzień: oktawy Bożego Narodzenia, aby po wyśpiewaniu hymnów dziękczynnych Wcielonemu Słowu, złożyć odpowiedni hołd Jego świętej Rodzicielce.

 

 

 

 

 

 

Zmieniony ( 16.02.2018. )
 
 
up
up